Category

Revalideren

Category

Zeven maanden geleden heb ik een ongeval gehad. Ik weet het nog heel goed alsof het gisteren was, zoiets vergeet je niet. Die dag zal ik ooit wel vergeten. Ondertussen zijn we 7 maanden verder en 1 week. Zoals je al weet is revalideren ook met een stap voorruit en dan er soms 2 achteruit. Je kan dat helaas zelf niet beslissen. Bij mij hangt het echt van dag tot dag af. Ik vind het soms zwaar. Maar opgeven staat zeker niet in mijn woordenboek. Hoe gaat het nu met revalideren? Wat is er ondertussen allemaal gebeurd?

Vorige week dinsdag ging ik naar de dokter. Omdat ik niet meer kon stappen toen ik thuis kwam van het werk. Gans in paniek belde ik naar de dokter. De tranen vloeiden uit mijn ogen. Oh wat had ik bang. Gelukkig voor mij kon ik onmiddellijk naar de dokter. Mijn huisarts stelde een fysio geneesheer voor. Ik had er nog nooit van gehoord. De fysio helpt mij om mijn voet beter en sterker te maken.

Dit jaar had ik een prachtige bucketlist bedacht. Maar door mijn revalidatie heb ik ze niet kunnen afmaken of er een deel van kunnen doen. Ik heb daarom een nieuwe en leukere bucketlist bedacht. Maar ook een bucketlist waar voor ik geen partner nodig heb. Eentje waarin ik wil groeien als persoon voor mijzelf.

Afgelopen dinsdag kwam ik thuis van het werk met veel pijn. De tranen vloeiden uit mijn ogen. Ik ween niet snel van de pijn, heb een hoge pijngrens en neem zelden een pijnstiller. Ik kon niet meer gaan. Zo mankte ik zelfs een beetje. Ik belde al snel naar de dokter. Want de pijn was niet uit te houden. Gelukkig voor mij kon ik al snel een afspraak krijgen. Ja echt revalideren voelt echt als een rollercoaster met heel veel ups en downs.

Wat een lange titel voor een dinsdag ochtend. Revalideren is zwaar dat weet normaal gezien iedereen. Alleen die reacties die je krijgt maken het nog zwaarder. Normaal zou je steun moeten krijgen uit je naaste omgeving. Ik moet bekennen dat ik die heel weinig had. Als ik wou praten met iemand moest ik altijd contact zoeken, anders hoorde ik bijna niemand. Dat vond ik heel raar omdat ik voor het ongeluk echt sociaal was. Een zonnetje in huis zo noemde ze mij vaak. Door het ongeluk en door de mensen ben ik enorm veranderd.

Afgelopen zondag was het stralend weer, de weerberichten zeiden natuurlijk weer iets anders. Veel wind, koud en regen. Ik dacht oei, oei dat is weer niet wandelen. Het hele weekend was ik ook verkouden en daar baalde ik van. Maar gisteren scheen het zonnetje heerlijk door mijn raam. Ik was net klaar met onder poetsen en een beetje rusten. Oh wat hunkerde ik weer naar het zonnetje en de prachtige natuur. Ondanks de pijn en mijn verkoudheid besloot ik al snel om te gaan wandelen. Ik wou heel graag 1km wandelen.

Afgelopen zondag ging ik naar een aantal huizen kijken die versierd waren in de gezellige kerstsfeer. Maar ik mocht alleen van mijzelf gaan, als mijn voet (hiel) iets minder pijn deed. Gelukkig voor mij en mijn blog had ik eindelijk wat minder pijn. Een dagje rusten, het voetbadje, de gel hielpads heeft echt deugd gedaan. Dus ik had eindelijk een “mijn geluksdagje”.