Category

Persoonlijk

Category

Ik geloof al jaren niet meer aan goede voornemens maar eerder in een fantastische wens. Ieder jaar opnieuw lees je overal dat mensen meer willen sporten, minder drinken, meer wandelen of totaal iets anders. Ik geloof er eerlijk gezegd niet meer in. Ik leef een beetje van dag tot dag. Een goed voornemen moet van uit je zelf, je hart komen. Het is zoiets als een persoonlijke groei maar dan met een positieve invloed er bij. Ja je leest het goed deze keer geen goede voornemens. Ik doe niet mee aan het cliché. Tja ik ben nu eenmaal graag een beetje anders. Ik wens je liever iets prachtigs toe in 2020.

Oh wat ben ik blij dat ik morgen eindelijk 2019 kan afsluiten, een jaar met gemengde gevoelens. Wat had ik een apart jaar. Ik hoopte dat 2019 een beter jaar ging zijn dan 2017 en 2018. Maar zoiets heb je eigenlijk nooit in de hand. Je bewandeld in je leven verschillende wandelpaden. Als ik eerlijk mag zijn, vond ik dit jaar niet zo leuk. Daarom ben ik zo blij dat 2019 afgelopen is. Met gemende gevoelens sluit ik dit jaar af. Zo had ik minder leuke momenten maar ook mooiere momenten.

Vorige week dinsdag ging ik naar de dokter. Omdat ik niet meer kon stappen toen ik thuis kwam van het werk. Gans in paniek belde ik naar de dokter. De tranen vloeiden uit mijn ogen. Oh wat had ik bang. Gelukkig voor mij kon ik onmiddellijk naar de dokter. Mijn huisarts stelde een fysio geneesheer voor. Ik had er nog nooit van gehoord. De fysio helpt mij om mijn voet beter en sterker te maken.

Het is zo cliché om een kerstwens op je blog neer te schrijven. Maar toch wil ik er een beetje aan meedoen. Ik hoop dat het familie feestje een beetje mee valt. Ik zie er altijd tegen op. Het voelt soms een verplichting en eigenlijk vind ik het niet zo leuk. Ik hoop op een leuke feestje maar dat is niet mijn kerstwens. Wil je mijn wens weten? Lees dan snel verder.

Dit jaar had ik een prachtige bucketlist bedacht. Maar door mijn revalidatie heb ik ze niet kunnen afmaken of er een deel van kunnen doen. Ik heb daarom een nieuwe en leukere bucketlist bedacht. Maar ook een bucketlist waar voor ik geen partner nodig heb. Eentje waarin ik wil groeien als persoon voor mijzelf.

Afgelopen dinsdag kwam ik thuis van het werk met veel pijn. De tranen vloeiden uit mijn ogen. Ik ween niet snel van de pijn, heb een hoge pijngrens en neem zelden een pijnstiller. Ik kon niet meer gaan. Zo mankte ik zelfs een beetje. Ik belde al snel naar de dokter. Want de pijn was niet uit te houden. Gelukkig voor mij kon ik al snel een afspraak krijgen. Ja echt revalideren voelt echt als een rollercoaster met heel veel ups en downs.