Category

Persoonlijk

Category

Wat een lange titel voor een dinsdag ochtend. Revalideren is zwaar dat weet normaal gezien iedereen. Alleen die reacties die je krijgt maken het nog zwaarder. Normaal zou je steun moeten krijgen uit je naaste omgeving. Ik moet bekennen dat ik die heel weinig had. Als ik wou praten met iemand moest ik altijd contact zoeken, anders hoorde ik bijna niemand. Dat vond ik heel raar omdat ik voor het ongeluk echt sociaal was. Een zonnetje in huis zo noemde ze mij vaak. Door het ongeluk en door de mensen ben ik enorm veranderd.

Afgelopen zondag was het stralend weer, de weerberichten zeiden natuurlijk weer iets anders. Veel wind, koud en regen. Ik dacht oei, oei dat is weer niet wandelen. Het hele weekend was ik ook verkouden en daar baalde ik van. Maar gisteren scheen het zonnetje heerlijk door mijn raam. Ik was net klaar met onder poetsen en een beetje rusten. Oh wat hunkerde ik weer naar het zonnetje en de prachtige natuur. Ondanks de pijn en mijn verkoudheid besloot ik al snel om te gaan wandelen. Ik wou heel graag 1km wandelen.

Jaren geleden groeide ik op in een prachtig dorp op het platteland. Ik wandelde er graag in de velden met onze honden. Maar dat was toen ik nog thuis woonde bij mijn moeder. Haar huis heeft een prachtig uitzicht in de tuin. Je kijkt helemaal uit op de weien, velden en de natuur. Ik was altijd al een beetje verliefd op het mooie uitzicht en de natuur. Zo was ik ook echt een plattelands meisje. Nu ik in de city woon is dit even wennen.