Op mijn blog wil ik het taboe doorbreken van praten over revalideren. Revalideren is niet erg, je hoeft je er voor niet te schamen. Het hoort bij het leven. Iedereen kan te maken krijgen met een revalidatie. Vandaag wil ik dit taboe doorbreken door er over te bloggen.

Ik ben juist fier op mijzelf!

Hoe ver ik ben gekomen door er over te babbelen, niet op te geven en juist door te zetten. Iedereen zou juist fier moeten zijn. Elke stap die je zet is een nieuwe overwinning. Ik weet nog dat ik opeens 1km kon wandelen en nu zit ik al aan 15,50km. Opgeven stond nooit in mijn woordenboek maar eerder vechten er voor gaan en uiteindelijk winnen. Ik heb ook mijn negatieve momentjes gehad toen ik het niet meer zag zitten. Zo zag ik het op momenten echt niet meer zitten. Maar ik bleef vechten voor mijzelf. Mijn doel was ook dat ik terug kon wandelen. Ik had nooit verwacht dat ik terug 15km zou kunnen wandelen. Dat is een prestatie voor mijzelf. Ook jij kan je doel bereiken door positief te blijven en er voor te gaan.

Mijn verhaal kan je hieronder nog eens lezen:

Eind mei in 2019 deed ik mee met een obstakel run. Eerst was het heel leuk. Ik maakte heel veel plezier met een paar mensen. Maar toen moest ik een obstakel over, een sprong zorgde voor veel ellende. Ik sprong in het zand en hoorde iets kraken. Als je een bot hoort kraken weet je gewoon dat het gebroken is. Ik kon niet meer stappen en zakte gewoon in één. Zoveel mensen keken mij aan en ik krijste van de pijn. Nog nooit had ik zoveel pijn gehad. En ja ik heb een hoge pijngrens. Al snel hielp het rode kruis mij, de ambulance vervoerde mij uiteindelijk naar het ziekenhuis. Er werden foto’s gemaakt. Maar daar zagen ze niks op omdat de enkel heel dik was. Toen zeiden ze ga maar naar huis. Ik zei toen “tja zal niet lukken zonder krukken of een rolstoel”. Maar die kreeg ik dus niet. Uiteindelijk besloot mijn ex date om een rolstoel te lenen van het ziekenhuis. We hebben deze natuurlijk terug gegeven. Maar toen was de pret nog niet gedaan. De dag erna werd het erger. Ik verdroeg nog geen laken rond mijn voet. Alleen een kussen onder mijn voet leggen hielp enorm. Dat is helaas nog steeds mijn slaap gewoonte. Zonder dat kussen slaap ik slecht.

De dag na mijn val ging ik naar de dokter.

Ik heb nog steeds spijt dat ik niet gegaan ben naar spoed. Daar hadden ze mij beter kunnen helpen. Mijn dokter zei wacht het weekend even af. Toen werd het helaas nog erger maar daar kon zij ook niks aan doen. De enkel zag er toen nog dikker uit. Ze stuurde mij naar een specialist. En daar liep het helaas mis. De specialist gaf mij een enkel bot mee. Binnen een paar weken ben je terug aan het lopen zei hij. 4 weken later voelde ik mijn voet niet meer. Je kon er aan kietelen en ik voelde niks. Mijn moeder kneep er in en ik voelde niks. De voet zag er verschrikkelijk uit. Zwart/blauw en ijskoud, dat was geen goed teken. Ik kreeg gelukkig een nummer van een sportarts. Deze dokter keek naar mijn voet en zei onmiddellijk starten met kini. Je bent je voet aan het verliezen. Mijn voet was op dat moment al aan het afsterven. Ik kreeg geen doorbloeding meer. De kini moest zorgen voor de doorbloeding. In het begin was dit echt een ramp. De voet beschermde zich zelf. Ze moest 20 minuten masseren, eer ze iets kon doen met de voet. Na heel lang revalideren kon ik terug een beetje stappen en nu kan ik echt wandelen. Eigenlijk is mijn verhaal nog vele langer. Zo kreeg ik spuiten in mijn voet. Regelmatig terug een val, verloor ik vrienden en was er nog meer drama aan de hand. Maar sommige gebeurtenissen bewaar ik liever voor mijn boek.

Ups en downs in slechtere periodes.

Er zijn momenten dat ik helemaal geen pijn heb aan mijn voet. In andere periodes zoals nu vandaag bijvoorbeeld met de wind heb ik terug last aan mijn enkel. Koud water is voor mij echt een hel. Dan verstijfd mijn voet en loop ik mank. Of een koude omgeving is ook niet leuk. Ik hoop dat het deze winter anders gaat zijn. Maar als het niet zo is dan is het ook oké. Vroeger schaamde ik mij als ik weer mank liep. Maar nu denk ik ze moeten mij maar zo aanvaarden. Als ik ooit terug een vriend heb moet hij dit maar aanvaarden. Zo niet dan heeft hij pech. Ik zeg altijd het maakt mij een beetje uniek.

Mijn verhaal in een boek.

Ik wil ook niet alles vertellen op mijn blog. Omdat ik ook nog een paar dingen wil bijhouden voor in mijn boek. Mensen die mij kennen gaan verbaasd zijn. Het boek bevat zoveel drama over mijn revalidatie dat het gewoon moet geschreven worden. Er zullen mensen zijn die medelijden hebben. Die mijn raar gaan aankijken. Maar ik wil gewoon laten zien dat ik fier ben op mijzelf. Dat je kan bereiken wat je wilt als je maar hard genoeg vecht. Plus ik wil het taboe doorbreken over zwijgen over een revalidatie. Soms krijg ik ook negatieve reacties. Dan ben ik even in shock. Maar dan kan ik het gelukkig loslaten. Mensen denken soms dat ik aandacht nodig heb. Maar dat is eigenlijk helemaal niet waar. Ik wil opkomen voor iedereen die revalideert in een moeilijke periode. Andere mensen een kracht geven om toch door te zetten.

Ik wens jou veel kracht en moed toe. Ook jij kan positief blijven en zeker niet opgeven.

Schrijver, Creatieve persoon, wandelaar en geniet graag van het leven.

3 Reacties

  1. Moens Patrick Reply

    Hoi Sanne, bedankt om je verhaal te delen.
    Ikzelf ben eveneens reeds1 jaar aan het revalideren na een verkeerde operatie van een specialist. Heb eveneens een sportarts onder de arm genomen. Kon geen 100 m stappen. Zit nu aan 4 km, zij het in blokjes van 200 en 400 m. We blijven hopen om terug de bergen in te kunnen.

    • Hoi Patrick, bedankt voor je reactie. Wat verschrikkelijk. Helpt de sportarts? Als je een coach zoekt voor het wandelen op te bouwen, mag je mij altijd contacteren. En niet opgeven hé. 4km is al beter dan niets.

  2. Pff wat een ervaring! Dat wenst ge niemand toe.. Moedig dat je dit deelt, mooi dat je dit bespreekbaar wilt maken. Ik ben alvast benieuwd naar dat boek ook!

    Take care 🙂

Write A Comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.